Είμαι
Είμαι άρρωστος. Πονεί με μια πληγή
που την ποδοπατούν τ’ άλογα σαν καλπάζουν.
...
Πεθαίνω από πληγή που δεν εχώρεσε
στο σώμα μου για τραύματα ικανό
σε λέξεις ξοδευμένα, στα τελωνεία πληρώνω
από ακτίνες δασμό.
...
Με πονεί ο διάβολος, με πονεί το ρήμα,
με πονεί ο χαλκός, το ευφόρβιο με πονεί,
το σκυλί, ο λαγός και το ελάφι,
το δένδρο, το σανίδι και η σκηνή.
Πονεί με του ατόμου ο πυρήνας,
πονεί με το πλευρό που με κρατά,
δια των σωματικών ορίων μου, απόμακρον
από τα υπόλοιπα και θεία σώματα.
Είμαι άρρωστος. Σε ταψί περιφέρω
την που με τρώει οδύνη της πληγής,
ωσάν θανή κάποιου αγίου Ιωάννου
σ’ ένα χορό της δόξας της δεινής.
Και δεν ανέχομαι το που δεν φαίνεται,
που δεν μυρίζει, το που δεν χωρεί
στο στενάχωρο ενδιαίτημα του νου
και το σκελετώδες είναι μου,
μες στ’ οπτικό πεδίο κόσμου απλού,
που άλλους θανάτους δεν ανέχεται από κείνους
που εφηύρε ο ίδιος, προκειμένου να συμβούν.
Είμαι άρρωστος, όχι από άσματα
από παράθυρα που σπασμένα κείνται,
είμαι άρρωστος πάσχω απ’ το Εν,
το που δεν δύναται να διαιρείται
σε δύο φρύδια, δύο βυζιά,
και σε δύο φτέρνες, δύο αυτιά,
σε δύο πόδια που όλο τρέχουν
μη μπορώντας πια να στέκουν.
Το που δε διαιρείται σε δύο μάτια,
σε δύο πλανόβιους, σε δύο τσαμπιά
σε δύο βρυχόντες λέοντες, σε δύο
μάρτυρες που ξαποσταίνουν στην πυρά.
(Ελεγείον δέκατον, απόσπασμα, μετ. Βίκτωρ Ιβάνοβιτς)
Translator: Βίκτωρ Ιβάνοβιτς
see more poems written by: Nichita Stănescu
