Όσες φορές σκέφτομαι ότι
ο Πτολεμαίος πέθανε
με πιάνει η ίδια απελπισία
σάμπως να’ χε πεθάνει
χτες,
σήμερα,
ή τώρα τούτη δα τη στιγμή
υπό τα όμματα μου.
Δεν μπορώ να πιστέψω πως πέθανε,
τη μυρωδιά του, ανθρώπου ζωντανού μυρωδιά,
τη νιώθω ακόμη στον αέρα μου.
Οι χειρονομίες του ανεμίζουν ακόμη
τον αέρα μου
και τη φωνή του ακούν τα τύμπανα μου
σάμπως η αλήθεια να μπορούσε να’ χει
ανθρώπινο σώμα.
Κι ο τρόπος του να λέει τα πράγματα
έξω απ’ τα δόντια και σταράτα
με κάνει από ντροπή να κοκκινίζω,
γιατί έφταιξα:
άφησα ενσυνείδητα
τη θαυμάσια, την απίθανη, την απέραντη γη μας
να γίνει μια σφαίρα.
Στο νου μου ο θάνατος του ποτέ δεν θα χωρέσει.
(Περί του θανάτου του Πτολεμαίου, μετ. Βίκτωρ Ιβάνοβιτς)
Translator: Βίκτωρ Ιβάνοβιτς
see more poems written by: Nichita Stănescu
