Αρχίζεις με μια πέτρα,
την πελεκάς με καλέμι από αίμα
την λειαίνεις με το μάτι του Ομήρου
την πλανίζεις με ακτίνες
ώσπου βγαίνει τέλειος κύβος.
Ο κύβος έπειτα φιλιέται αμέτρητες φορές
με το στόμα το δικό σου, των άλλων
και προπαντός με το στόμα της Ινφάντας.
Έπειτα με ένα σφυρί απότομα
σπας μια άκρη του κύβου.
Όλοι τότε, όλοι θα έχουν να λένε:
Τι τέλειος κύβος θα’ταν τούτος
αν δεν είχε μια του ακμή σπασμένη.
(μετ. Σταύρος Δεληγιώργης)
Translator: Σταύρος Δεληγιώργης
see more poems written by: Nichita Stănescu
