Άρρωστος πήγα να δω τον πρόεδρο Μπωντλαίρ,
ο Κρόνος από το ζώδιο μου είχε περάσει
κι απελπισμένος που το αψέντι απαγορεύεται στα καφενεία
και γενικά ούτε πια κατασκευάζεται,
κατοικούσα έναν χώρο από χλώριο
και συχνάκις, χάνοντας της υπάρξεώς μου τα ηνία,
άφηνα να ραγίζει κάτω απ’ το μετωπιαίο οστούν
ο ωραίος μου εγκέφαλος που επισκέπτοντο τα πνεύματα.
Την έμμονην ιδέα σου χαραμίζεις, μου είπε,
του απάντησα οτι πάει καιρός που είμαι συνδεδεμένος
και διατηρώ τακτικές επαφές με τους γίγαντας,
εν είδει Ερμού κομιστού κακών νέων.
Μου εμειδίασε ο πρόεδρος και στον ώμο μου ακούμπησε
τη σκελετώδη χείραν του, και μου υπενθύμισε ότι
κι ο θάνατος ακόμη είναι ένα σχήμα,
και ως εκ τούτου φθαρτόν, καθώς τ’ άλλα σχήματα.
Οίκτιρεν ο ίδιος μετ’ εμού
την αθλία κατάσταση των αλμπατρός
το ότι πλέον σπανίζουν στον κόσμο τα δάση με τα σύμβολα,
τον υποβιβασμό που υπέστη ο λόγος και τον ελεύθερο στίχο.
Ο πρόεδρος ήτο της γνώμης ότι, εις τους ζώντας,
η εμπειρία της θλίψεως
δεν αρμόζει διόλου, κι εξέφρασεν επίσης την ανησυχίαν του
δια την λίαν ταχείαν σύνδεσιν μου με το Σύμπαν.
Ούτως ή άλλως θα συντριφθείς, μου είπε,
προσπάθησε τουλάχιστον να παρατείνεις τον βρυκόλακα
μιας κάποιας συνοχής της ψυχικής καταστάσεως
μεταγεγραμμένης στον καλόν ενδεκασύλλαβον μας.
Τα μούτρα μου είχα χώσει σ’ ένα ιόχρουν άνθος
ελαφρώς μαραμένον από τον ιδρώ του προέδρου
ο οποίος είχε αποφασίσει για ένα διάστημα, σε τούτο
το μέτωπό του ν’ ακουμπά κοιμόμενος.
Βρέχει υπερβολικά, μου είπε ο πρόεδρος,
κι αυτό κάνει την πέτρα να πονεί
κι επίσης τις λεγεώνες των προσαρτημένων τεράτων
που, ενίοτε εξυπηρετούν τις ποιητικές συλλαβές μας.
Τόνισε δε ότι η ποιητική διάλεκτος
κινδυνεύει συνεπεία μιας λίαν τρέχουσας φαινομενικότητας
κι οίκτιρε μετ’ εμού
το υπερβολικόν ενδιαφέρον που το κοινόν δεικνύει
δια το άτομον των ποιητών.
Ο πρόεδρος Μπωντλαίρ ακούμπησε το σκελετό της χειρός του
στον ώμο μου κι ενδιαφέρθηκε
εάν κατά τας προσεχείς εκλογάς προτίθεμαι εκ νέου
να τον ψηφίσω.
Του είπα «μάλιστα» και τον αποχωρίστηκα,
συνδεδεμένος, προκειμένου να εισέλθω
πάλι σ’εκείνη την ατμόσφαιρα την χλωρωτική και κουρασμένην
όπου τελευταίως η ύπαρξις μου διεξάγεται.
(Ο πρόεδρος Μπωντλαίρ, μετ. Βίκτωρ Ιβάνοβιτς)
Translator: Βίκτωρ Ιβάνοβιτς
see more poems written by: Nichita Stănescu
